jueves, 10 de abril de 2014

PADRIÑOS LECTORES

Velaquí as imaxes dun momento moi querido cós nosos afillados lectores. Ademáis dese momento de lectura tan esperado, decorámoslles uns ovos de pascua moi bonitos e os afillados tamén nos tiñan unha sorpresa: Marcapáxinas feitas coas cápsulas do café. Preciosas! Moitas grazas.



lunes, 7 de abril de 2014

O MEU NACEMENTO

Estamos recordando o momento marabilloso no que chegamos a este mundo. Para iso contamos coa axuda dos nosos pais e especialmente da nosa nai, e tamén se estes non se atopan connosco  por algún motivo, unha irmá, un irmán maiores poden  axudarnos  a recordar o  fermoso que é o nacemento dun neno. Ayoub, por exemplo, escribiu a súa historia contando coa axuda da súa irmá Naima. Logo están os nacementos de  Andrea e María Pérez. Todos eles fermosos e únicos.
   

 CUANDO NACÍ

  Nací el día 19 de septiembre de 2001 en Taghazout, Marruecos. Mi madre Rkia estaba muy contenta porque era un día soleado y un pájaro se posó en la ventana. Cuando nací lloré mucho pero en cuanto me lavaron y me vistieron dejé de llorar. Mi madre me abrazó contra su cara y quedamos dormidos. 
  Cuando un pájaro viene a una ventana es una señal de buena suerte, por eso mi madre supo que yo sería un niño afortunado. Mi padre no paraba de llorar de la alegría  y mi hermana Naima me secó la frente con un pañuelo dorado, para que la fortuna y el dinero nunca me faltaran.
   Hubo una gran celebración, como cuando nace cualquier niño. Un banquete con muchos familiares y una fiesta con música. Yo soy el pequeño de ocho hermanos y por ser el pequeño todos me mimaron y me dieron su cariño.
  Mi nombre significa el "valiente", el que no tiene miedo a nada y se enfrenta a los retos del momento con inteligencia y sabiduría.
  Mi padre Brahim me regaló un collar que pertenecía a su familia y que lo llevó mi bisabuelo. Por ser  el pequeño de la casa era mi deber conservarlo. El collar quedó en Marruecos en casa de mis abuelos. Cuando vuelva a Marruecos de mayor lo recogeré.
   Cuando tenía tres años vine a España con mis padres y mis hermanos para estar todos juntos. Ahora estoy contento de vivir aquí.
                                                             Ayoub Torchimine

             En esta foto estoy con mi abuela que actualmente tiene 100 años y vive en Marruecos


OS MEUS PRINCIPIOS
   Miña nai tivo un bo embarazo, eu porteime ben. Traballou ata os sete meses. Logo non podía coller o coche porque tiña moooooita barriga.
   O 19 de novembro sobre as dúas  da madrugada comezou a ter contraccións e levou a miña irmá a casa da miña avoa  e logo esperou a que chegara a miña tía para irse ao hospital. Parou de ter contraccións sobre as catro, máis ou menos ao chegar ó hospital.
  Puido durmir ata as oito, que foi cando lle volveron as contraccións.
 Ela estivo andando, dando voltas pola planta para facilitar o parto. Ás dúas menos vinte chegou a  comadrona e díxolle que estaba lista para dar a luz.
 Ás dúas e cuarto  nacín eu, e chorei  un pouquiño; logo leváronme ao regazo da miña nai e estivemos así toda  a tarde.
 Tres días despois entrei na miña casa nova portando un agasallo de benvida para a miña Inesiña da alma que é a miña irmá. Foron unhas bonequiñas que lle encantaron.
                                                                                              
                                                                           ANDREA

                   


O MEU NACEMENTO

Cóntame a miña nai que estaba desexando xa que nacera porque non se movía do gorda que estaba.
Eu nacín unha semana antes da data que dixera o xinecólogo. Miña nai estaba na casa  cando sentiu as primeiras dores. Foise soa para coller o barco para Vigo pero tivo que dar volta porque se esquecera da libreta na que tiña rexistrado o seu embarazo. Por iso, di a miña nai, que case nazo no barco porque colleu o barco ás 21:00 e eu nacín ás 22:00.
Cando nacín e a médica colleume pola cabeza...rompeume a clavícula!!! Tiven que estar 24 horas na UCI( Unidade de Cuidados Intensivos) pediátrica.
Aos tres días xa nos viñemos para casa.  
                                                                           MARÍA PÉREZ


domingo, 30 de marzo de 2014

Facemos CÓMICS

Imos probar a facer novas tiras de cómic. Pinchade na imaxe e traballade con coidado e bo xuízo. Logo mostraremos os resultados.

sábado, 29 de marzo de 2014

Hora do planeta

A nosa modesta aportación a esta iniciativa será o apagado do noso blog durante esa hora do sábado. A páxina aparecerá en negro, mais o punteiro converterase nunha pequena lanterna que iluminará o blog polas partes que o pases.
 Toma conciencia. Únete!

viernes, 28 de marzo de 2014

: Campo Lameiro. Grupos 5º

Título:Campo Lameiro. Grupos 5º
Entrada:Fue un día genial! 
Autor/a:Alumnos Quinto


: Entroido 2014. Quinto de Primaria.


Non damos esquecido o entroido. Pasámolo moi ben.
Título:Entroido 2014. Quinto de Primaria.
Entrada:Asterix e Obelix probando a pócima do druida.
Autor/a:Quinto de Primaria


jueves, 27 de marzo de 2014

O encontro con Fina

Título:O encontro con Fina

O pasado martes, 25 de marzo, visitou o noso colexio Fina Casalderrey. Foi moi amable, agradecida e cariñosa con nós. Pareceunos unha persoa que disfruta contándonos cousas. Fíxonos gracia, porque ela dixo que non lésemos, "isto era unha ironía", e que ademais os poucos libros que poderíamos ler tiñan que ser os seus. Aclarounos que era para non ter tantos competidores.
De pequena, contounos, que non lle pasara nunca pola súa cabeza o de ser escritora senón que ela  o que quería  era  ser artista.
A primeira persoa para  quen escribiu foi para a señora Aurora, que lle mandaba ler e escribir as cartas para o seu fillo que estaba na emigración, pois ela era unha persoa analfabeta.
Das preguntas que lle fixemos esta pareceunos curiosa.
-Antes de ingresar na Real Academia Galega, que opinabas desta institución?
-Que era unha institución demasiado importante coma para entrar nela, eu  que era unha "simple" mestra.
Logo contounos como escribiu o libro  sobre a empanada. Foron ela e mais o seu home por toda Galicia, Asturias, Zamora e ata chegaron a un pobo de Francia buscando  comprobar se era certo o que leran nun libro de Álvaro Cunqueiro. Eles o que querían saber era se a empanada que se fai aquí tamén se facía noutros lugares e chegaron a conclusión de que non.
Agora colabora con persoas que se dedican ao cine.
Ao final da entrevista dedicounos e firmounos os libros, tamén gustoulle moito o encontro que tivo con nós e o atentos que estivemos a todo o que ela nos contaba.
Fixémoslle un pequeno agasallo para que non se esqueza de nós.
Autor/a:Valeria, Pablo, Teresa e Iago


E como mostra deste interesante encontro literario con Fina Casalderrey mirade  a seguinte presentación.